SÖZCÜKLERİN TOPUK DARBESİ
– ADANA –
Ahh ‘Nar Ağacı’… Nâra yanıp tutuşanların, kavrulup kül olanların romanı…
Nazan Bekiroğlu’nu bu kitapla tanıdım ve onun tutkunu oldum; dilinin, sözcüklerinin, hikâyelerinin… Nasıl tutulmasaydım!
“Çünkü sevdim ve ben kalbiyle yaşayanlar zümresindenim” diyordu bir kere. Okudum, aynada kendimi gördüm.
“Ben, bu hikâyeden sessiz sedasız nasıl çıkıp gideceğim?” diyordu, hikâyelerim hep çığlık çığlığa biterken.
“Geleceğim” demedim. “Bekliyor mudur?” diyordu, beklenenin asla gelmeyeceğini iyi bilirken ben.
“Bir tarafımız hep kırık kalacak belki ama ihtimal bir kafiye tutturabiliriz. Bütün yorgunluklarımızı yekdiğerinde dinlendirebilir, birbirimize sığınabilir, iki ayrı ırmağın delicesinde değil bir ırmağın derininde akabiliriz. Yeniden diyebiliriz.” diyordu mesela kırık dökük, ağır aksak tüm yorgunluklara rağmen “Haydi, yeniden” derken hep ben.
“BU DA GEÇER YÂHU” diyordu bir de, her geçenin iz bırakarak ama mutlaka geçeceğini bilirken ben.
Onun kaleminden dökülen sözcükler Endülüs’ten süzülüp gelen bir Flamenko gösterisi gibi.
Flamenko: Acının, hüznün ve öfkenin en zarif hali…
Cantaorların (Flamenko solisti) yanık ve büyülü sesi, bailaoraların (kadın Flamenko dansçısı) havalı eteklerinde nasıl yankılanıyorsa Nazan Bekiroğlu’nun şiirsel dili de öyle içli ve lirik bir tını bırakıyor gönüllerde.
Vücudunu bir enstrüman gibi kullanan dansçıların yüzündeki isyanın ve öteki olmanın verdiği öfke, her topuk vuruşunda nasıl daha da şiddetleniyor ve derinleşiyorsa Türk edebiyatının en muhteşem kadın yazarlarından olan Nazan Bekiroğlu’nun nahif ve ahenkli sözcükleri de sizi eşsiz ve derin rüyalara sürüklüyor, yüreğinizden vuruyor.
Farklı coğrafyalarda ve farklı biçimlerde yaratılan büyülü bir uyum…
“SEN ÖYLE ÇAĞIRMASAN BEN BÖYLE GELMEZDİM. BEN BÖYLE ÇAĞIRMASAM SEN ÖYLE GELMEZDİN.”
Biz davete icabet edenlerdeniz.
İyi ki çağırdın, iyi ki geldim.
İyi ki senin sözcüklerinin topuk darbelerini tam yüreğime nakşettim.
İyi ki ‘Nar Ağacı’nın gölgesinde serinledim.
